عملیات «جدعون» تنها یک حمله نظامی نیست؛ تلاشی است از سوی رژیم صهیونیستی برای تقدیس جنگ با پوشش اسطورههای دینی؛ از ۱۹۴۸ تا امروز، این نام بارها به ابزار توجیه کشتار فلسطینیان بدل شده است.
به گزارش شباب پرس ، ارتش رژیم صهیونیستی در جدیدترین مرحله از حملات خود به نوار غزه، عملیاتش را با نام «عربات جدعون» آغاز کرده است؛ نامی با بار مذهبی و تاریخی که پیشتر نیز در حملات نظامی علیه فلسطینیان به کار رفته است.این طرح، بهطور علنی، هدف اشغال کامل غزه و ایجاد اردوگاههایی برای ساکنان در جنوب را دنبال میکند؛ اقدامی که میتواند به کوچ اجباری و حتی نسلکشی گستردهتر منجر شود.
چرا «جدعون»؟
جدعون از شخصیتهای تنخ یهودی و عهد عتیق در انجیل و از داوران رژیم صهیونیستی است که نخستین بار نامش در صحیفه یوشع و کتاب داوران ذکر شده است و بهعنوان رهبری شجاع و مؤمن معرفی میشود.
او با تنها ۳۰۰ نفر، ارتش بزرگ مدیانیان را شکست داد؛ پیروزیای که بهواسطه ایمان، تاکتیک و فریب نظامی حاصل شد، نه برتری عددی یا تسلیحاتی.در روایت توراتی، جدعون به دستور خداوند، قربانگاه بعل (خدای بتپرستی) را تخریب کرد و به جای آن، قربانگاهی برای خداوند ساخت.
سپس با انتخاب ۳۰۰ جنگجوی وفادار، در حملهای شبانه و با استفاده از شیپور، مشعل و فریاد «شمشیر برای خداوند و برای جدعون»، دشمن را دچار سردرگمی کرد و پیروزی را بهدست آورد.
پیامدهای انتخاب این نام
استفاده از نام «جدعون» در عملیات نظامی رژیم صهیونیستی ، تلاشی است برای مشروعیتبخشی مذهبی به اقدامات نظامی و القای حس قهرمانانه به آنها. این انتخاب، مفاهیمی چون «پیروزی اقلیت مؤمن بر اکثریت قدرتمند» و «برتری ایمان و تاکتیک بر قدرت نظامی» را به ذهن متبادر میکند.در واقع، رژیم صهیونیستی با این نامگذاری، سعی دارد اقدامات نظامی خود را در قالب داستانهای مذهبی و تاریخی توجیه کند و به آنها رنگ و بویی از قهرمانی و مشروعیت ببخشد.
سربازان رژیم صهیونیستی پیش از این نیز بارها از فلسطینیها با نام قوم «عمالیق» خطاب کردهاند، قومی که در فرهنگ یهودیت در اصل همان اهریمن است و طبق دین یهود کشتار زنان و کودکان و حتی حیواناتشان نیز جایز است.
اما داستان جدعون در تورات شباهتهای قابلتوجهی با روایت طالوت در قرآن دارد. هرچند زمینههای دینی این دو داستان متفاوتاند، اما در هر دو، پیامهایی مشابه درباره ایمان، رهبری و پیروزی اقلیت مؤمن بر اکثریت قدرتمند دیده میشود.
طالوت در قرآن
در سوره مبارکه بقره (آیات ۲۴۶ تا ۲۵۱)، بنیاسرائیل از پیامبرشان میخواهند تا پادشاهی برایشان برگزیند. خداوند طالوت را انتخاب میکند، اما قوم به دلیل فقر و نداشتن نسب اشرافی، به او اعتراض میکنند.
طالوت ارتشی فراهم میآورد و خداوند آنها را با آزمون نوشیدن از رودخانهای میآزماید: کسانی که از آب نوشیدند، کنار گذاشته شدند و تنها گروه اندکی باقی ماندند. در نهایت، داوود جوان، که یکی از سربازان طالوت بود، جالوت را میکشد و پیروزی حاصل میشود.
نتانیاهو و جدعون
رهام عوده، پژوهشگر و تحلیلگر سیاسی فلسطینی، در گفتوگو با وبسایت عربی21 معتقد است که بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر رژیم صهیونیستی خود را بهعنوان «جدعون جدید» میبیند.
او اشاره میکند که نامگذاری عملیات نظامی اخیر به نام «جدعون» ممکن است بازتابی از این تشبیه باشد، بهویژه در شرایطی که نتانیاهو با مخالفتهای داخلی و اعتراضات علیه خدمت اجباری مواجه است.
اگرچه نتانیاهو در زندگی شخصیاش سکولار است، اما برای کسب حمایت سیاسی، بهطور مکرر به تورات و احزاب مذهبی استناد میکند. او اغلب از تورات بهعنوان منبعی تاریخی و مشروع برای حضور یهودیان در سرزمین فلسطین یاد میکند و عباراتی مانند «خداوند این سرزمین را به پدران ما داده است» را تکرار میکند.
نتانیاهو همچنین کرانهٔ باختری را «یهودا و سامره» مینامد و آن را سرزمینی توراتی و نه اشغالی میداند، تا از این طریق شهرکسازیها را توجیه کند. او الحاق شرق قدس را نیز با استناد به مزامیر و کتاب سموئیل، بهعنوان پایتخت ابدی که خداوند برای قومش برگزیده، توجیه میکند.
در سخنرانی در سازمان ملل، نتانیاهو ادعا کرد: «این فقط نزاعی بر سر زمین نیست، بلکه نزاعی بر سر حقیقت است. یهودیان دو هزار سال پیش در اینجا بودند، ما پادشاهی داشتیم که در همهٔ کتابها—تورات و تاریخ—ذکر شده است.»
استفاده مکرر از نام «جدعون» در عملیاتهای نظامی رژیم صهیونیستی عملیات جدعون (۱۹۴۸)
در مه ۱۹۴۸، پیش از پایان قیمومت انگلیس بر فلسطین، گروه شبهنظامی صهیونیستی «هاگانا» عملیاتی به نام «جدعون» را برای تصرف وادی بسان (بیسان) در شمال شرق فلسطین اجرا کرد.
هدف این عملیات، که بخشی از «طرح دالت» بود، تصرف شهر بیسان، پاکسازی روستاهای اطراف و اردوگاههای بادیهنشینان و بستن یکی از مسیرهای احتمالی ورود نیروهای شرق اردن بود.
این عملیات توسط تیپ گولانی بین ۱۰ تا ۱۵ مه ۱۹۴۸ انجام شد و فرماندهی آن را افراهام یوفه بر عهده داشت. نتیجه آن، تصرف منطقه و آوارگی اکثریت ساکنان عرب آن بود. شهر بیسان بعدها به یک شهرک یهودینشین تبدیل شد.
